به لحظه های من بیا...

خدا می ماند و خدا...
نویسنده : میم مثل من - ساعت ۱٠:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٤/٢٩

سکوت را اگر نمی‏توان زمزمه کرد؛

 

 اشک را اگر نمی‏توان به زبان آورد؛

 

 بغض را اگر نمی‏توان فریاد زد؛

 

 می‏توان زمزمه نکرد و نوشت، به زبان نیاورد و نوشت،
فریاد نزد و نوشت!

 

قلم را که به دست می‏گیری، دنیایت دنیای
دیگری می‏شود.

 

قلم را که به دست می‏گیری، تنهایی‏ات را
ـ بی داشتن هم صحبتی ـ با همه قسمت می‏کنی.

 

قلم را که به دست می‏گیری، گوشه اتاقت هم
که نشسته باشی، گوشه‏ گیری نکرده‏ ای.

 

قلم را که به دست می‏گیری، یک روح می‏شوی
در قالب هزاران جسم.

 

قلم را که دست می‏گیری، قبل از جسمت باید
روحت وضو گرفته باشد.

 

قلم را که به دست می‏گیری، «من» و «تو»
و «او» از بین می‏ روند، خدا می‏ ماند و خدا و خدا. 


 

 


comment نظرات ()